Frencis van Run, een Lady Trucker

October 10, 2016  •  Leave a Comment

 “Je moet je leven leiden zoals je wilt en geen toneelstuk opvoeren.” Beschrijving: Disk-01:Users:mirjam:Pictures:2016-Freestyle:Project Lady Truckers:Verzamel:frencis logo portret.jpg

Een transitie van man naar vrouw. Daarvoor koos Frencis van Run (45jaar) na jarenlange worsteling. Tijdens haar verandering van geslacht bleef zij werken als vrachtwagenchauffeur. Zij was dus eerst een mannelijke kracht! Hoe ervaart zij het verschil en hoe gaat ze ermee om? Lees het in onderstaand interview.  (Mirjam Offeringa)

 

“De eerste dag dat ik ging werken als vrouwelijke chauffeur heb ik als thuiskomen ervaren. Ik werd in een warm bad ontvangen. Zowel collega’s als klanten reageerden positief.” Frencis besloot na jarenlange worsteling zich aan te melden voor geslachtsverandering. Ze besloot dit te ondergaan in Thailand als een verjaardagskadootje voor zichzelf. Drie maanden verbleef ze in de ziektewet, alwaar ze daarna een doorstart maakte in haar huidige baan als chauffeuse. Een dappere beslissing, die niet iedereen aankan, als ze vertelt over een vriend(in) “die het niet gered heeft”. De lange weg naar de werkelijke operatie, de vele hormonen en fysieke veranderingen voordat je daadwerkelijk geopereerd mag worden vragen veel van je.

 

Ik rij een dag mee op de vrachtwagen met Frencis, om te ervaren hoe het chauffeurswerk eruit ziet. Om 4 uur ’s morgens (voelt als ’s nachts) meld ik me in Eindhoven. De wagen moet nog geladen worden, en we vertrekken uiteindelijk na vijven pas.  Twee beertjes gaan mee en kijken vrolijk de weg op. Het zijn haar mascottes en maatjes voor onderweg.

“Als alles lekker loopt en op tijd bij de klant is, dan ben ik pas voldaan”, vertelt de 45 jarige roodharige. Ze bladert driftig door haar stratenboek, want we moeten voor zes uur lossen. In de vroege ochtendzon maak ik foto’s van een hardwerkende vrouw. Terug in de auto naar het volgende adres vraag ik haar wat ze niet meer wil meemaken. “Als man heb ik ooit een auto ongeluk gehad. Ik had een botsing met een stadsbus, vloog door mijn voorruit heen. Ik lag met mijn hoofd op de kap van de vrachtwagen en mijn voeten zaten nog bij het gaspedaal. Ik was bont en blauw en had overal glassplinters in mijn lijf.” Maar als vrouw heeft ze helaas ook al wat nare ervaringen opgelopen. “Ik moest in de winter lossen bij een sleutelbedrijf (NB: waar werknemers al naar huis zijn, kan je lossen door middel van een sleutel toegang te krijgen tot een bedrijf). Ik was helemaal alleen op een verlaten industrieterrein toen er drie jongens met een capuchon over hun hoofd langsliepen. Er is niks gebeurd, maar ik vond het wel erg bedreigend.”

 

Een aantal klanten en collega’s kenden haar ook als man. Ze doen gewoon tegen haar, nog steeds alsof ze een van hen is. Bij nieuwe klanten of collega’s merkt ze wel dat ze iets liever zijn. “Je blijft toch een vrouw en daar gaan ze anders mee om.”

 

Het werk als vrachtwagenchauffeuse is hard werken. Lange dagen, vele uren, veel sjouwwerk en stress onderweg. Dit merk ik ook bij deze rit. Halverwege komt er een koerier vracht overladen, om zo maar op tijd te zijn bij de volgende klant. “Ik zou niet zo heel snel meer opnieuw voor dit beroep kiezen. Er is vrij veel agressie op de weg, zeker in Nederland. Zou ik weer moeten kiezen, dan zou ik vloeibare stoffen willen rijden, in het buitenland.”

 

“Of ik veel te maken heb met controles?  In de 7,5 jaar dat ik hier werk, heb ik slechts 2 keer controle gehad. Er wordt veel gesjoemeld met rusttijden, maar bedrijf staat er zo in "ach die paar keer dat we boete krijgen weegt financieel niet op tegen wat het aan verdiensten opbrengt om door te rijden....". Ik ben wel vermoeid, maar de vracht moet ook op tijd bij de klant zijn. De inspectie in het buitenland ervaar ik als strenger met meer gerichtere controles. Ik heb in Nederland niet het gevoel dat er werkelijk naar chauffeurs zelf word geluisterd, en de werkdruk is te hoog om zich ook hard te maken voor eigen rustpauzes.”

 

In de rustpauzes maken we een aantal foto’s. Het is prachtig weer en we genieten nog even van de zon met een bak koffie.

Tijdens het rijden geniet ze van de lange stiltes. Zo kan ze tot zichzelf komen. Vroeger kleedde ze zich om als vrouw en reed dan “prinsheerlijk” rond. Nu kan ze gewoon zichzelf zijn, ze doet vaak de radio aan en geniet van de rit.

Ik zie hoe ze bikkelt en hoeveel erbij het werk komt kijken. In de hitte (het is hartje zomer) is het afzien! Rond half een ’s nachts zijn we weer terug in Eindhoven en hebben we er ruim 18 uur opzitten. Ik ben echt kapot en moet dan nog ruim een uur naar huis rijden. Zij doet dit dagelijks… Tijdens het terugrijden merk ik dat ik anders rij. Voorzichtiger als ik een vrachtwagen zie, wetende wat de chauffeur nu wel en niet ziet. Het is absoluut een aanrader om gewoon eens een dagje mee te gaan!


Frencis, heel erg bedankt voor dit mooie nieuwe avontuur, ik heb genoten, afgezien, meegeleefd en bewonderd! Heel veel succes in de toekomst en veel veilige ritten gewenst.

 

Mirjam Offeringa,

Oktober 2016

Foto's: http://meography.nl/p417414650

 


Comments

No comments posted.
Loading...

Archive
January February March April May June July August September October November (3) December (3)
January February March April May June (1) July August September October November December
January February March April May (2) June July August September October November December
January February March April May June July August September October November December